‘Alsof we elkaar al ons hele leven kennen’

Gitaar spelen, koekjes bakken, tekenen. Maar ook samen naar voetbal en ‘klussen’ met de boormachine. Een keer per twee weken is Lucas Verschoor (7) een zaterdag onder de pannen bij Hennie en André Dul (60 en 63). Die opvang biedt moeder Laura (34) ruimte om aandacht te geven aan de jongere tweelingzusjes van Lucas én zelf even op adem te komen. Drie jaar geleden kwamen beide gezinnen via de organisatie Buurtgezinnen met elkaar in contact. Het bleek een schot in de roos.

We hebben afgesproken bij Hennie thuis. In de tuin drinkt Lucas zijn pakje chocolademelk leeg. Even later zit hij aan de eettafel te tekenen op een rol behangpapier. Met zo’n rol kan hij zich uren vermaken, weet Hennie inmiddels. ‘Hij is heel creatief. We kunnen het samen heel goed vinden.’
Buurtgezinnen koppelt gezinnen die tijdelijk wat extra steun kunnen gebruiken aan een steungezin of steunouder in de buurt. 

Die hulp kan variëren van een paar uurtjes opvang per week tot een vaste dag per twee weken, afhankelijk van wat beide partijen prettig vinden.
Moeder Laura vertelt hoe ze enkele jaren geleden hersenvliesontsteking kreeg. Sindsdien komen prikkels harder binnen, is haar energie beperkt en kosten gewone dingen meer moeite. Ook de zorg voor haar enthousiaste zoon Lucas viel haar daardoor soms zwaar.
‘Hij zit altijd vol ideeën, maar ik kon dat niet meer allemaal bijbenen en begeleiden.’ Ook op haar werk moest ze flink gas terugnemen. ‘Via het ziekenhuis kwam ik in contact met maatschappelijk werk. Daar hoorde ik over Buurtgezinnen.’

Samen met haar man Remco (36) zocht ze ondersteuning voor de weekenden waarop hij moest werken. Dan stond Laura er alleen voor. ‘Ik was voortdurend moe. Mijn batterij is nooit meer honderd procent. Als Lucas een zaterdag ergens anders terechtkon, gebruikte ik die dag om op te laden. Soms sliep ik bijna de hele dag. Dat had ik gewoon nodig.’

Via Buurtgezinnen werd eerst een match gemaakt met een ander steungezin. Dat liep goed, maar stopte toen die mensen zelf op zaterdag moesten werken. Laura twijfelde of ze opnieuw een gezin moest zoeken. ‘Het is maar de vraag of je weer zo’n klik gaat krijgen, dacht ik.’

Toch zette ze door. Hennie Dul reageerde op een oproep via Facebook. ‘Ik zag het bericht en dacht meteen: misschien is dit iets voor ons. Ik stuurde het door naar mijn man André. Hij moest er ook achter staan. En ook hij zag het wel zitten.’

Toen de eerste kennismaking plaatsvond, voelde het direct vertrouwd. ‘Alsof we elkaar al ons hele leven kennen’, zegt Laura. ‘Hennie en André zijn echt een tweede vader en moeder voor mij geworden. En ik ben een soort dochter voor hen. Dat klinkt misschien bijzonder, maar zo voelt het.’

Ook Lucas voelde zich meteen thuis. Terwijl hij pepermuntjes uit een blikje pakt, geeft Hennie hem een knipoog. ‘We maken het leuk, maar er zijn ook regels. En dat werkt prima.’

In de jaren daarna veranderde er opnieuw veel in het gezin. Laura en Remco kregen een tweeling. Inmiddels zijn de meisjes anderhalf jaar oud en vragen ze volop aandacht. Daardoor bleef de steun van Buurtgezinnen onverminderd waardevol.

Bij Hennie en André draait Lucas gewoon mee in het dagelijks leven. ‘Dat was vanaf het begin belangrijk voor ons’, vertelt Hennie. ‘Hij moest gewoon onderdeel zijn van ons gezin. Natuurlijk doen we weleens iets leuks, maar het gaat niet om pretparken of grote uitstapjes.’

Zelf krijgt ze er veel voor terug. ‘Het voelt gewoon goed als je op deze manier iets voor een ander kunt betekenen.’

De steun heeft Lucas ook op andere manieren geholpen. ‘Hennie en André hebben hem geholpen om dingen te durven’, vertelt Laura. ‘En ze helpen mij ook bij de opvoeding. We overleggen regelmatig. Hoe pak je iets aan? Wat werkt wel en wat niet? Daar leer ik veel van.’

Zo leert Lucas dankzij André omgaan met gereedschap. ‘Hij vond geluiden eerst heel spannend’, vertelt Hennie. ‘Als André aan het slijpen was in de schuur, wilde hij er niet naartoe. Dan maakten we er stap voor stap iets vertrouwds van. Inmiddels kreeg hij voor zijn verjaardag zelfs een boormachine.’ Ook muziek speelt een belangrijke rol. Regelmatig worden gitaren, een ukelele of een buikorgeltje tevoorschijn gehaald.

Wat bijzonder is: de officiële begeleiding vanuit Buurtgezinnen is inmiddels afgerond. Toch blijft het contact bestaan. ‘Dit gaat niet voor altijd op dezelfde manier door’, zegt Hennie. ‘Lucas wordt ouder en behoeften veranderen. Maar wij blijven wel onderdeel van elkaars leven.’

Dat is precies wat Laura het mooiste vindt aan Buurtgezinnen. ‘Het voelt een beetje zoals vroeger. Toen je als kind ook weleens bij de buren zat en mensen naar elkaar omkeken. Tegenwoordig heeft iedereen het druk. Buurtgezinnen brengt dat gevoel terug.’

Ze hoopt dat meer inwoners van Ermelo zich aanmelden als steun- of vraaggezin. ‘Ik zou echt tegen mensen willen zeggen: doe het gewoon. Het is laagdrempelig en je houdt zelf de regie. En als steungezin krijg je er ontzettend veel voor terug. Jolande kan nog steeds gezinnen gebruiken. Dus meld je vooral aan. Je weet nooit hoeveel verschil je voor iemand kunt maken.’